Filosofie

De teksten zijn in een reconstructie

Op deze website laat vooral zijn ontworpen prototypen zien, want de bronzen afgietsels staan bij de opdrachtgevers.

De portret-plastieken zijn op ware grootte, fijn realistisch en zeer persoonlijk. Zeer persoonlijk want Greve is gefascineerd door de ‘ziel’ als uitdrukking in het gelaat. Voor Greve bestaat de term ‘ziel’ vooral in de ‘waarneming’ zelf, en dat zit in het ‘zien’. Alsof die waarneming een gebeurtenis vertelt.

In tegenstelling van vele fijnschilders ziet Greve zichzelf als enige fijn-beeldhouwer en noemt hij zijn portretten dan ook portret-plastieken.

Vanaf 1995 is hij sterk geconcentreerd in dit thema.

Het hoofd is volgens Greve de zetel van de persoonlijkheid. Het is zo interessant hoe vaak in de wereld van de taal, het ‘hoofd’ zich bedient om zeer diverse zaken mee uit te drukken.  Heethoofden, afdelingshoofden, hoofdprijs, warhoofden, hoofdverdachten, maar ook bijvoorbeeld: fijne koppen of kopstukken.

.

 

Gezichtsherkenning

Met gebruikmaking van Algoritmen voor gezichtsherkenning zou een mooi fundament kunnen zijn voor deze 3d-portretten. Maar na enig onderzoek blijkt dat de biometrische techniek dit jaar 2019 nog niet het niveau heeft bereikt dat het interessant maakt voor de reconstructie.

Bij het ontwerpen van een 3d-reconstructie zoals Roy Greve zijn portret-plastieken ontwerpt, zijn bepaalde details duidelijk belangrijker als uitdrukking voor de weergave van het portret-plastiek.

.

Reconstructie

Hoe is een goede reconstructie van het gezicht?  De persoonlijke toevoegingen maken portretplastieken aanmerkelijk aantrekkelijker. De aanwezige kleuren worden omgezet in diverse vormen. Met verschillende foto’s kan Roy daaruit keuzes maken voor een prekend portret.  Een vormgegeven emotionele uitdrukking maakt het aandoenlijker en persoonlijker. In laatste instantie worden verschillende ‘uitgebeelde huidstructuren’ aangebracht van diverse sferen. En een tekening van een speelse detaillering drukt ook een originele spontaniteit uit. Een goed portret zet een deur open naar een gebeurtenis.

.

Rembrandt

In diverse boeken over de zelfportretten van Rembrandt lopen het aantal zelfportretten sterk uiteen. Bij Rembrandts zelfportretten zijn de verschillen in de verhoudingen van zijn gezicht wel groot. Met een programma voor gezichtsherkenning ontstaat verwarring door te veel verschillen. Een persoonlijke aanpak en verschillende leeftijden van Rembrandt spelen een een rol. Alleen een boven gedeelte van het gezicht hebben exacte verhoudingen. De kaak, wangen, de huid hebben eigen kleuren en vormen. Bij de zelfportretten van Rembrandt is het wel mogelijk om een beperkt aantal afbeeldingen te nemen, waarin voldoende overeenkomsten blijken te zijn, om die dan samen te voegen. Persoonlijke gezichtsemoties overheersten in de beelduitdrukking van die zelfportretten.

 

.

Persoonlijke aantekeningen 

Uit de oertijd, bij de klassieke marmeren en bronzen portretten ging het in eerste instantie om de beeltenis. In onze westerse geschiedenis door de eeuwen heen bestond wel een traditie van klassieke bustes of gebeeldhouwde portretten. Die gebeeldhouwde portretten werden niet te persoonlijk uitgebeeld, maar de kwaliteit varieerde sterk alsof in tradities geen continuïteit bestond. Deze beeltenissen drukten vooral de functie van de geportretteerde uit.

 

 

Modernisme

Menigeen spreekt van ‘portret’ of ‘portretje’, maar hebben het dan feitelijk over een kop of kopje. Die term  de ‘KOP’ werd in het Modernisme steeds belangrijker, maar ze bedoelden in feite een sculptuur naar een portret. Deze werden meestel blind uitgebeeld, de bezoeker kijkt er op neer en werden laag tentoongesteld. Hierbij excelleert het persoonlijke ‘beeldhouwershandschrift’.

 

Een visie

Er liggen drie concepten aan de buste ten grondslag. Dat zijn gelijkenis, individualisering (wezenlijk), idealisering (schoonheid) en karakterisering, inhoud, levensechtheid (waarachtigheid).

Rembrandt is nu in de belangstelling mede omdat hij schilderde in zijn schilderijen ook als een fijn schilder. Toen hij ouder werd ging hij ook vrijer schilderen wist dat fijn schilderen af te wisselen met een losse toets. Hij gebruikte dan dikke pencelen, hij schetste, het zag er ruw en klonterig uit. Dat aspect geeft mij als kijker de fantasie van een gemakkelijke ontspannen vrijheid.

De buste van Louis XIV van Berini verbeelde een wolk van strategische draperieën die een verborgen lichaam suggereren. Rodin had een paradoxale benadering om een bij een fijn-realistisch portret het lichaam te laten verzinken in een ruwe steen dat als vrije vorm van de steen een lichaam suggereert.

Dit zijn een paar voorbeelden waarmee een buste een illusie weet op te wekken en een effect geeft van een complete zeggingskracht.

…….