Filosofie

Deze teksten zijn in een reconstructie

Op deze website laat vooral zijn ontworpen prototypen zien en de bronzen afgietsels staan bij de opdrachtgevers.

De portret-plastieken zijn op ware grootte, fijn realistisch en zeer persoonlijk. Zeer persoonlijk want Greve is gefascineerd door de ‘ziel’ als uitdrukking in het gelaat. Voor Greve bestaat de term ‘ziel’ vooral in de ‘waarneming’ zelf, en dat zit in het ‘zien’. Alsof de waarneming dan een gebeurtenis vertelt.

Het hoofd is volgens Greve ook de zetel van de persoonlijkheid. Het is zo interessant hoe vaak in de wereld van de taal, het ‘hoofd’ zich bedient om zeer diverse zaken mee uit te drukken.  Heethoofden, afdelingshoofden, hoofdprijs, warhoofden, hoofdverdachten, maar ook bijvoorbeeld: fijne koppen of kopstukken.

In tegenstelling van vele fijnschilders is Greve als enige fijnbeeldhouwer (fijn-beeldhouwer) en noemt zijn portretten: portret-plastieken. Hij heeft zich vanaf 1995 in dit thema verdiept.

.

 

Gezichtsherkenning

Met gebruikmaking van Algoritmen voor gezichtsherkenning zou een mooi fundament kunnen zijn voor deze 3d-portretten. Maar na enig onderzoek blijkt dat de biometrische techniek dit jaar 2019 nog niet het niveau heeft bereikt dat dat interessant maakt voor een reconstructie van een 3d-portret zoals Roy Greve zijn portret-plastieken ontwerpt.

.

Reconstructie

Hoe is een goede reconstructie van het gezicht?  De persoonlijke toevoegingen maken portretplastieken aanmerkelijk aantrekkelijker. De aanwezige kleuren worden omgezet in diverse vormen. Met verschillende foto’s kan Roy daaruit keuzes maken voor een prekend portret.  Een vormgegeven emotionele uitdrukking maakt het veel aandoenlijker en persoonlijker. In laatste instantie worden verschillende ‘uitgebeelde huidstructuren’ aangebracht voor diverse sferen. En een tekening van speelse detaillering drukt ook een originele spontaniteit uit. Een goed portret opent een deur naar een gebeurtenis.

.

Rembrandt

In diverse boeken over de zelfportretten van Rembrandt lopen het aantal zelfportretten sterk uiteen. Bij Rembrandts zelfportretten zijn de verschillen in de verhoudingen van zijn gezicht wel groot. Met een programma voor gezichtsherkenning ontstaat verwarring door al te veel verschillen. De persoonlijke aanpak en verschillende leeftijden van Rembrandt spelen een een rol. Wel is het mogelijk om een beperkt aantal afbeeldingen van schilderijen te nemen, waarin voldoende overeenkomsten zijn, en die samen te voegen. Persoonlijke emoties overheersten in de beelduitdrukking in die zelfportretten.

 

.

Persoonlijke aantekeningen 

Uit de oertijd, bij de klassieke marmeren en bronzen portretten ging het in eerste instantie om de beeltenis. In onze westerse geschiedenis door de eeuwen heen bestond wel een traditie van klassieke bustes of gebeeldhouwde portretten. Die gebeeldhouwde portretten werden niet te persoonlijk vervaardigd, maar de kwaliteit varieerde sterk alsof in die tradities geen continuïteit bestond. Zij drukten vooral de functie van de geportretteerde uit.

 

 

Modernisme

Menigeen spreekt van ‘portret’ of ‘portretje’, maar hebben het dan feitelijk over een kop of kopje. Die term ‘KOP’ werd in het Modernisme steeds belangrijker, maar dan bedoelen ze in feite een sculptuur. Deze waren meestel blind uitgebeeld en worden in het algemeen laag tentoongesteld, ze kijken de toeschouwer niet recht aan. Hierbij excelleert het persoonlijke ‘beeldhouwershandschrift’.

 

Een visie

Er liggen drie concepten aan de buste ten grondslag. Dat zijn gelijkenis, individualisering (wezenlijk), idealisering (schoonheid) en karakterisering. (waarachtigheid) inhoud, levensechtheid

Rembrandt is nu in de belangstelling mede omdat hij schilderde in zijn schilderijen als een fijn schilder. Ook toen hij ouder werd ging hij vrijer schilderen wist het fijn schilderen af te wisselen met een losse toets. Hij gebruikte dikke pencelen, hij schetste, het zag er ruw en klonterig uit. Dat aspect geeft de kijker de fantasie van een ontspannen vrijheid.

De buste van Louis XIV van Berini verbeelde een wolk van strategische draperieën die een verborgen lichaam suggereren. Rodin had een paradoxale benadering om een bij een fijn-realistisch portret het lichaam te laten verzinken in een ruwe steen dat als vrije vorm van de steen een lichaam suggereert. Dit zijn een paar voorbeelden waarmee een buste het effect geeft van een complete zeggingskracht en een illusie weet op te wekken.

…….